Hasegawa D24 AV-88 Plus HArrier II

Początków konstrukcji Harriera nalezy szukać w 1957 roku, kedy Lord Sydney Camm z Hawker Aircraft i dr Stanley Hooker z Bristol Siddeley Engines przystapili do konstrukcji samolotu taktycznego wykorzystującego najnowszy silnik turbowentylatorowy konstrukcji zakładów Bristol, znanego wtedy pod oznaczeniem BS.53. Przystosowano go specjalnie do pionowego wektora ciągu zapewniającego pionowy start samolotu o stałym skrzydle. gazy wylotowe z silnika kierowane były do czterech przestawianych dysz umieszczonych parami z przodu i z tyłu kadłuba. Zakres obrotu dysz przekraczał 90 stopni, co pozwalało kierować gazy wylotowe bezpośrednio do tyłu w czasie normalnego lotu, pionowo w dół do startu i lądowania lub na dowolny kąt w fazie przejściowej. Dookoła silnika Camm skonstruował zwraty, konwencjonalny, metalowy płatowiec w układzie górnopłata. W przedniej części kadłuba znajdowała się jednoosobowa kabina, obok ktorej umieszczone były dwa stałe nieruchome wloty powietrza do silników o przekroju półkolistym. Dwukołowe podwozie główne i jednokołowe zabudowano w układzie tandem w centralnej osi kadłuba. Pierwszy z sześciu prototypów wzniósł sie w powietrze po raz pierwszy 21 października 1960 roku. Po niecałym roku dokonano kompletnego przejścia z pionowego wznoszenia do lotu poziomego i ponownego zawisu. W lutym 1965 roku rząd Wielkiej Brytanii zamówił sześć samolotów doświadczalnych. Były to pierwsze egzemplarze, którym nadano nazwę Harrier. Oprócz Wielkiej Brytanii jedynym użytkownikiem standartowych samolotów Harrier jest marynarka wojenna Hiszpanii, gdzie maszyny te znane są pod nazwą Matador.